Nadine’s pad op weg naar haar eerste trailrun finish…

Bij lange afstanden rennen, had Nadine altijd het idee dat dit voor idioten en mentally challenged people bestemd was en zeker niet voor haar. Als ze een broer zou hebben, zou ze er een broertje dood aan hebben gehad. Na een irritante shin splint blessure, had ze haar hardloopschoenen eigenlijk resoluut aan de wilgen gehangen, maar daar kwam verandering in toen ze Helen ontmoette.

Niet alleen deed Helen nogal makkelijk over het rennen van lange afstanden, ook bleef ze maar volhouden dat Nadine dit ook prima zou kunnen. Heel irritant! Dus toen ze in Schotland een berg opliepen, wist Nadine één ding heel zeker: voor geen goud zou ze naar beneden rennen. Bij nader inzien, kon je op weg naar beneden wel flink doorstappen. Verhip, snel doorlopen ging over in een voorzichtige dribbel, en niet veel later in de eerste fase van een berg afrollende kamikazepiloot! Onderweg werd Nadine aangesproken door toeristen met de vraag hoe vaak ze dit deed. Nadine liep zo hard dat ze de vraag voorbij liep, waarna Helen de toeristen inlichtte “dit is haar eerste berg en eerste keer trailen” Samen lieten Helen en Nadine een aantal stomverbaasde toeristen achter zich.

Enkele dagen later kwam de tweede trail editie, waarbij Nadine in rap tempo de Ben Nevis af denderde. Dat ze een rugzak omhad maakte haar niets meer uit en de enthousiaste man die mee begon te rennen werd vol overgave op afstand gelopen.

Wat was er nu anders? Allereerst droeg Nadine compressiekousen en goede schoenen. De grootste verandering was echter dat de platte (en saaie) asfalt wegen waren ingewisseld voor offroad terrein (met mooie omgeving). Kennelijk was het geen probleem 8 km offroad te rennen en ook 10 km bleek geen beperking.

Eind november 2017 hadden Helen en Nadine een heerlijk verwen weekend samen. Sommige mensen denken bij verwen weekend niet direct aan trailen, maar wij wel. Na 12km bleken we aan de verkeerde kant van het bos te staan (dat krijg je als Helen navigeert), dus liep Nadine “noodgedwongen” haar eerste 15km trailrun.

Dit inspireerde Nadine haar eigen trailrun schoenen te bestellen en het idee dat 5km al heel ver was had ze inmiddels voorgoed achter zich gelaten (daarentegen was 15km nog wel hèèl erg ver). Tot haar eigen verbazing besloot ze zich afgelopen maand last minute in te schrijven voor haar eerste echte trailrun. De Dutch Marines Trail zou haar eerste echte krachtmeting worden en meteen een behoorlijke uitdaging. Ze schreef zich in voor de 10 Dutch Marine Miles (17km), een afstand die direct de aandacht trok van haar collega’s. Want wat deed die vrouw tussen alle testosteron krachtpatsers? Waren er überhaupt nog andere vrouwen die het aandurfden?

De avond voor de run sloeg de spanning toe en nam Nadine nogmaals haar voorbereidingen door: een goede avondmaaltijd, kleding klaar leggen voor de run (jasje wel/niet? Lange/korte broek? Lange/korte mouwen?), een goed ontbijt, de weersverwachtingen controleren, drinken en eten pakken voor na de run, en het belangrijkste: de mentale voorbereiding.

Nadine had zich voorgenomen dat haar doel voor haar eerste trailrun zou zijn: de finish halen en genieten van de run onderweg. Hoe genieten en afzien samen gaan, was haar nog niet helemaal duidelijk, maar met een beetje pech zou ze dat vanzelf ervaren. De finish halen was ook nog wel een dingetje, 17km leek opeens wel èrg veel, ook al had ze een week ervoor nog met gemak 13,5km weggetrapt door de duinen.

Een mistige ochtend luidde de start in van Nadine’s eerste trailrun. De eerste kilometers gingen lekker en snel. Na 10 km rende ze in een goed tempo achter enkele andere deelnemers aan en bleek ze als eerste vrouw te lopen. Dit ging zo door tot de 13 km, waarbij Nadine helaas achter haar “hazen” aan een verkeerde afslag nam en zo de verkeerde kant op liep. Gelukkig kwamen ze 800m verder achter hun vergissing en konden ze zich snel herstellen, alleen niet snel genoeg. Inmiddels was Nadine namelijk ingehaald door 2 andere vrouwelijke deelnemers en begon de achtervolging. Nadine probeerde uit alle macht weer op ze in te lopen. De route begon de golven en de conditie werd op de proef gesteld. Elke keer als ze dacht verder in te lopen, bleek het gat toch nog aanzienlijk te zijn.

Vlak voor ze zich geheel opblies, realiseerde Nadine zich dat ze haar doel uit het oog aan het verliezen was. Genieten had plaatsgemaakt voor afzien en dat ging kennelijk vandaag nog niet samen. Met haar doel voor ogen, liep Nadine de laatste kilometers met veel plezier (okay, en met een beetje afzien heuvelop). De finish leek ver, maar het voldane gevoel dat ze kreeg nadat ze de eindstreep had gepasseerd, was het meer dan waard! Deze eerste trailrun werd bekroond met een derde plaats: een prachtige start!

Op naar de volgende trailrun!

Helen en Nadine

P.S. Like ons op Facebook om op te hoogte te blijven van al onze schrijfspinsels!

Dutch Marines Trail

Doorn, 14 maart 2018 Het korps mariniers organiseert voor de tweede keer de Dutch Marines Trail. Deze trail wedstrijd wordt in de bossen van Doorn gelopen en omvat diverse afstanden in verschillende leeftijdscategorien, medewerkers van de gehele krijgsmacht mogen zich inschrijven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s