Helen en Nadine betreden het groene hart pad…

groenehartpadrouteHalf februari en de wandelkriebels beginnen van binnen lente te vieren. Het is een mooie dag en eigenlijk hebben we beiden zin er op uit te trekken. Dan begint het moeilijkste vraagstuk: waar gaan we lopen? Hier vinden we snel een antwoord op en dat antwoord kunnen we de komende maanden hergebruiken. We hebben namelijk besloten het Groene Hart Pad te gaan lopen.

Natuurlijk is het leuk om in het buitenland te gaan hiken, maar Nederland kent ook hele mooie gebieden en hier zijn vele mooie wandelroutes uitgezet. Het Groene Hart Pad is er één van en bestaat uit een ronde van 192 km. De route voert langs Delft, Alphen aan den Rijn, IJsselstein, en Ouderkerk aan den IJssel. We besluiten in Rotterdam noord de route op te pikken en vervolgens zo’n 20 km te lopen naar Schiedam. De eerste kilometers gaan snel en tot ons vermaak komen we andere pad wandelaars tegen (te herkennen aan het groene boekje).

Na ongeveer 15 kilometer begint Helens teen pijn te doen. Nu hebben we wel vaker pijntjes die opkomen, maar die trekken meestal ook vanzelf weer weg. Dit keer was het extra vreemd, omdat Helen van tevoren de betreffende tenen getaped had, aangezien het haar standaard zwakke plek is. Kennelijk was dit een behoorlijke afleiding, want niet veel later komen we erachter dat we een afslag gemist hebben en kunnen we 1,5 km terug lopen. Oeps.

We proberen onszelf een beetje af te leiden en kletsen over alles wat ons bezig houdt. Onderwijl kijken we strak voor ons en kunnen zo ongeveer elk grassprietje tellen. We volgen netjes het pad en de bordjes, maar zien door onze strakke blik niet dat naast het pad een bord staat dat de weg verderop is afgesloten. Opeens staan we voor een brug, die geen brugdelen meer bevat. Nadine stelt nog voor erover heen te klimmen, maar Helen ziet niet veel meer dan een hoog risico op een nat pak. Dus volgt een tweede omweg en wordt er ditmaal 2,5 km extra bijgeschreven op de teller. Op deze manier weten we een route van 20 km flink naar boven af te ronden. Gelukkig hoeven we niet terug te lopen en zet de trein ons weer netjes in de buurt van de auto af. Helens tenen voelen de vrijheid en het afrondende badje voelt zeer verdiend.

We gaan zeker verder met dit pad, al zullen we dan iets beter opletten op de route en is Helen druk op zoek naar een oplossing tegen (nog meer) bloedblaren. Wordt vervolgd..

 

Een zonnig spoor en tot ziens rond het pad!

Helen en Nadine

P.S. Like ons op Facebook om op te hoogte te blijven van al onze schrijfspinsels!

Klik hier voor ons volgende avontuur!groenehartpadroute

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s