Helen en Nadine pieken iets te weinig… (deel 2)

Daar liggen we dan, wegsmeltend in een tent. Afgemat door een stenen klauterparcours. Maar opgeven is geen optie. We wachten af..

Als rond half 5 de zonkracht afneemt, staan we op. We gaan alsnog de laatste kilometers van vandaag doen. Snel inpakken en aan de wandel: helaas weer heuvelop maar dit keer hebben we wel een pad om te volgen. Na een uur komen we aan bij de hoogste top, die hebben we maar in de pocket. Kleine opluchting want die hoeven we in ieder geval niet meer morgen te doen. Er komt mist opzetten waardoor het lopen prettiger (koeler) wordt, alleen het zicht wordt snel minder. Eigenlijk moeten we weer een stuk off-road. We zoeken het pad (of iets wat erop lijkt) en dolen wat rond bij de top van de berg. Geen pad te zien. De route die de gps aangeeft, is afgesloten vanwege natuurherstel. We besluiten het “gewone mensen” pad terug naar beneden te lopen en daar de route weer op te pakken. De dag erna zal de ranger bevestigen dat dit deel van de route idd afgesloten is vanwege werkzaamheden.

Wanneer we de route vervolgen, is tot onze verbazing het pad helemaal uitgezet met metalen rekken. We klagen niet want daar kan je prima op lopen en onder ons zien we dat ons heel wat klauter werk bespaard wordt. De mist wordt dichter en we komen aan bij eindpunt voor dag 2. We zouden eigenlijk 200 meter van het pad af moeten en uit de buurt moeten blijven van de beekjes, maar wat boeit het: we zien geen hand voor ogen en hebben geen zin meer weer off-road te gaan ronddwalen. Nog geen 40 meter van de route gooien we de tent neer naast een beekje. Nadine maakt snel eten terwijl Helen de bedden gereed maak. Pfff.. we zijn toe aan eten. En aan een douche! Geen idee ook waarom we toiletspullen mee hadden want tot op heden waren die ongebruikt. Helen gaat er verandering in brengen en baddert in het beekje. Het beekje, wat het gevolg is van smeltende gletsjers! Jemig, wat koud! Het duurt even (een uur ofzo) voor ze het bibberen weer kan stoppen. Gelukkig hebben we smeltwater thee en ook dat reepje chocolade was zo weg. Nadine schiet in haar slaapzak cocon en zakt meteen in een diepe slaap. Helen kan ook de tweede nacht de slaap niet echt vatten: bij elk geluidje dat ze niet kent is ze wakker. En er zijn veel geluiden die ze niet kent! Yeah. Om 4 uur gaat opeens een wekker. Nadine had die gezet om sterren te kijken. Het was het waard: het voordeel van in de bergen is dat de sterrenhemel machtig mooi is.

Een paar uur later wordt Helen wakker van de eerste zonnestralen. Tijd voor de nieuwe dag. Snel pakken we in, zodat niemand door kan hebben dat we verkeerd kamperen en we gaan op pad. Van tevoren hebben we al besloten een off-road lus over te slaan, dan nog maar een piek minder, maar dat klauteren over stenen is niet leuk meer. Na een km buigt ons pad alsnog af en begint opnieuw een stuk off-road. Gelukkig niet teveel klauteren omhoog, maar wel met veel lage begroeiing (handig met slangen en spinnen enzo) en beekjes. We kronkelen door een vallei, op naar de volgende top. Tussen ons en de route is een brede stroom. Helen overweegt even te springen, maar toch beginnen we hem te waden. Linker voet nat… Hmm.. aan de overkant lijken we toch aan de verkeerde kant van de stroom te staan. Haha nou, dan nog maar een nat pak halen. En deze gaat helemaal lekker: de bodem zakt weg en het water loopt zo de schoenen in. De fijne goretex schoenen hebben ons vele malen gered deze tocht, maar ze redden het natuurlijk niet tegen volledige onderdompeling. Sop sop. Yeah, we kunnen er om lachen en slaan de handen in één: op naar de laatste kilometers. We lopen nog tegen een laatste stroom die we wel over kunnen springen (hoezo mosterd na de maaltijd), en tellen de kilometers af (dat doen wij niet, dat doet het pad voor ons). Na zoveel stenen, staan we verbaasd bij het zien van de eerste boom! Deze is een foto waard:-). We lopen door, een paar dagjes mensen tegemoet: grappig om het contrast te zien van mensen die net starten met alleen een fles water, vs ons 2: rugzakken, een voldane blik en het gevoel van 2 doorgewinterde survivallers. Daar is de auto! Whoop whoop. Tijd voor warme choco! Daar knapt een mens van op. We trekken andere kleding aan en zien er meteen heel anders uit, dag bergen, dag eindeloze kilometers, dag rotsen! We hebben deze route zeker onderschat, maar ook veel van geleerd: onder andere dat wij samen heel veel kunnen en dat het tof is dat we zoiets samen durven te doen en hebben gedaan. Pluspunten voor de steripen. Minpunten voor de onbrandbare lucifers waardoor we onze gasbrander maar sporadisch aan kregen. Bonuspunten voor ons zelf:-)

Liefs,

Helen en Nadine

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s