Helen en Nadine gaan de strijd aan met de elementen…

Afgelopen weekend mocht Nadine een extra kaarsje uitblazen op haar verjaardagscake, en wat kan je nu beter wensen voor je verjaardag dan een heel weekend lang afzien? Initieel was dat niet helemaal het plan, maar Nadine wilde voor haar verjaardag graag een weekend hiken. Die ijskoude Siberische wind en lage gevoelstemperaturen waren ongenode gasten op het verder zonnige verjaardagsfeestje.

Op zaterdagochtend deden we al bibberend de shutters open: de weersvoorspellingen waren slecht, maar hoe slecht het was wilden we graag met eigen ogen zien. We vreesden ladingen sneeuw, dus viel het ons mee toen de wereld slechts beperkt wit bleek te zijn. Snel spullen pakken en de auto in! We besloten de auto in Woerden neer te zetten en namen van daaruit de trein naar Zoetermeer. De eerste anderhalf uur van onze hike waren daarmee bijzonder aangenaam in een warme omgeving en met onze voeten omhoog. De rugzak was buitenproportioneel zwaar maar we gingen ervan genieten en hadden eten voor een heel weeshuis ingepakt.

Bij Zoetermeer station pikten we de tweede etappe op van het Groene Hart Pad. 17 kilometer kronkelen over paadjes en enkele heuveltjes (die in de zomer erg leuk zijn, maar nu garant stond voor afzien en een loopneus), om uit te komen bij Weipoort. Stilstaan onderweg bleek niet bepaald een optie te zijn als je niet instant wilde veranderen in een ijspegel. Gelukkig konden we even opwarmen bij kinderboerderij ’t Geertje, waar de kaas prima smaakte en de thee in onze thermosfles inmiddels ijsklontjes bleek te bevatten (handig om bij vriestemperatuur extra ijs met je mee te zeulen.. not).

Na hele afwisselende en snel opvolgende warm (vuurrood hoofd)- kou (intense rillingen) episodes te ervaren, gingen we weer op weg en niet veel later zetten we koers naar Hazerswoude-dorp. De derde etappe van het Groene Hart Pad hadden we namelijk in tweeën gehakt en halverwege zouden we op krachten komen bij een Bed&Breakfast. We keken er hals reikend naar uit, want inmiddels liepen we in open weilanden en had de koude wind ons volledig in zijn greep. Bij Boomkwekerij en Buitenplaats werden wij hartelijk ontvangen met een kopje bouillon en niet veel later konden we opwarmen onder een warme douche en ons met een dekentje op de bank installeren. Ons enthousiasme richtte zich op de rugzak en de nootjes, chips, cake, en wraps (zonder de wraps zelf, want die waren we vergeten) kwamen tevoorschijn en verdwenen ook gelijk weer in een zwart gat (AKA onze maag). De kippen waren jaloers en wilden eigenlijk ook, maar dat mocht dan weer niet van Helen (heel flauw). Voldaan maakten we ons op voor dag 2, we waren al op de helft!

Op zondag, de dag van Nadine’s verjaardag, kwam het zonnetje precies op zoals besteld. De wind was er helaas nog steeds en dus maakten wij ons op voor nog een pittig dagje. We zetten koers richting Alphen aan den Rijn en werden in de weilanden opnieuw flink weggeblazen. De warme thee van de ochtend in combinatie met de koude wind zorgde ervoor dat Helen al snel voor een boerderij stond te zwaaien in de hoop daar even naar het toilet te kunnen. Niet alleen dat, ook werden we uitgenodigd mee te gaan naar het schapenverblijf omdat de schapen druk aan het lammeren waren. Een jonge ooi had wat hulp nodig want ze wist niet echt wat haar overkwam. Nou wij ook niet! Nog geen 15 minuten later stond ze trillend op haar poten haar lammetje af te likken en gingen wij weer op weg. De route vervolgde zich richting de Woerdense Verlaat, waar wij onderweg een tweede stop maakten bij een restaurantje en Nadine nog geen 10 seconden later met kleine puppies in haar armen stond. Heel lief, maar we hebben er toch weer afscheid van genomen. Bij de openhaard mochten we ons opwarmen en we besloten ter plekke een shortcut te nemen richting Zegveld en door naar Woerden: onze pannekoeken stapel nam erg snel af en de trek naar het finish biertje nam proportioneel veel toe! Los daarvan had Helen toch een blaar gelopen door niet de tijd te nemen stil te staan om een steentje uit haar schoen te verwijderen (haar kleine tenen waren daarentegen blij en blaarvrij).

9 kilometer later wandelde Nadine en waggelde Helen Woerden binnen en besloten we een kopje thee te gaan halen in Utrecht (iets met opwarmen, P&R complicaties en hersenmoeheid). Na een uurtje waren we terug in Woerden waar de beloning zoet was: Nadine aan de finish bier en samen genieten van een 4 gangen verjaardagsdiner! We hebben ons heerlijk vermaakt in het restaurant waar toch wel wat vreemde blikken richting onze wandelschoenen staarden en ons vuurrode hoofd ook wel opviel. Meer viel onze lach op, want zelfs na een heel weekend samen op pad onder barre omstandigheden, wisten wij er samen een mooie avond van te maken. We evalueerden onze route: lang, koud en met een duidelijke leerles, namelijk niet richting het Oosten lopen wanneer er een Siberische oostenwind staat!

Een bibberende groet,

Helen en Nadine

Klik hier voor ons volgende avontuur!

Advertisements

One thought

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s