Helen en Nadine glijden de week door…

Wanneer we wakker worden in het prachtige (maar ook nogal koude) Lapland, bestaat onze eerste actie uit een trip naar een verhuurbedrijf. Schoenen, skies en stokken voor de hele week. Helen slikt even en kijkt Nadine vragend aan: “Maar wat als ik het niet leuk vind?” “Je vindt het leuk”, is het korte, overtuigende antwoord.

Niet veel later probeert Helen orde te scheppen in de verzameling attributen. Waar de schoenen moeten lijkt simpel (aantal schoenen komt ook “toevalligerwijs” overeen met het aantal beschikbare voeten), maar vervolgens stokken in je hand (vreemde sluitingen om je handen zodat ze lekker vast zitten en er minimale bloedtoevoer mogelijk is) en andere stokken onder je voeten (het klik vast systeem bleek meer een klik en nog steeds los systeem te zijn). Een eerste stap en wonder boven wonder niet direct sneeuwhappen. De eerste 10 meter zijn een succes!

Daarna houdt het succes snel op. Voorafgegaan door een paar kennissen die geboren zijn met skies aan hun voeten (autch, niet verder over nadenken) en een overenthousiaste Nadine, worstelt Helen zich naar de tracks. Een flinke afstand van ongeveer 20 meter…

Een natuurlijke beweging is de tip (evt met een soepel hupje), dus zo houterig als maar kan ploegt ze voort. De stokken alleen gebruiken voor correcties, dus leunt ze er met volle gewicht op. Oeps.

De eerste heuvels omhoog vormen een grote uitdaging, niet zozeer omdat hoe hoger je komt hoe minder zuurstof er is (kuch, het waren heuveltjes van pakweg 50 meter dus dat viel wel mee), maar omdat alles wat je omhoog beweegt je ook weer achterstevoren terug naar beneden kunt glijden. Oeps #2

Duursporter Helen had van tevoren goede moed dat ze het lang buiten vol zou kunnen houden, maar daarbij had ze niet de tijd gerekend die het elke keer kostte om elke keer weer op te staan. De eerste dag werd 6 km geklokt, die bestond voor Helen uit een schrikbarend aantal vallen, een poging te remmen met de billen, en stokken die vreselijk in de weg zaten bij enthousiast en reflexmatig afslaan wanneer ze weer eens onderuit ging (overblijfsel van vele jaren judo). Oeps #3

Op de tweede dag besloot Helen dat het toch echt anders moest: haar duim hing er een beetje levenloos bij en het aantal blauwe plekken was schrikbarend (vooral een hele mooie grote op haar billen). Ze ging samen met Nadine een iets vlakker deel doen en probeerde vooral de techniek onder de knie te krijgen. Dat ging al beter. Daarna konden ze verder opbouwen en beginnen aan de langere tochten. Op de laatste dag besloten ze samen 22 km te doen. Heuveltje op, heuveltje af (nu zonder capriolen achterstevoren), en km na km (zonder om te vallen). Halverwege kwamen we aan bij een schattig hutje. Hier kon je onder het genot van een kopje thee of koffie opwarmen bij het haardvuur.

Opwarmen, dat was wel een dingetje. Want wist je dat het in Lapland wel eens koud kan zijn? -23 graden volgens de thermometer en dat vraagt om rigoureuze methoden. Wanneer de handen van Nadine zo koud waren dat ze pijn deden, was de rug van Helen de beste manier (volgens Nadine dan) om ze weer snel op te warmen. Dus regelmatig konden voorbijgangers een tweetal dames zien omringt door hun attributen en in een innige staande leppeltje lepeltje omhelzing.

Oh, en of Helen het leuk vond? Ja, ze wil terug, bij voorkeur morgen. Volgende week is ook een optie (als het dan echt moet). Nadine zoekt liever een iets warmer oord op.

Helen en Nadine

 

Klik hier voor ons volgende avontuur!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s