Helen en Nadine worden voortgetrokken…

Hoe zou het ultieme begin van een nieuw jaar er uit zien? Vanaf een strandstoel op de Bahama’s met een lekkere cocktail in je hand of toch liever op het strand van Scheveningen met een Unox muts op je hoofd? Nee, niets hiervan, ons ultieme begin van 2018 vond plaats in Lapland! In een dorpje wat ik niet uit kan spreken of kan spellen, maar belangrijker: in de diepe sneeuw, met een waterig zonnetje en een zestal hijgende honden. Huh? Wat?! Ja, je leest het goed…

Op 1 januari, startten wij de dag in de sneeuw, genietend van de zeer vroege morgen (het was immers net 10 uur) en verbaasd hoe helder ons hoofd was. Niet veel later doken we met ons heldere hoofd in de koffer: alle kleding die hierin zat werd eruit gehaald en professioneel over elkaar heen aangetrokken. Handschoenen aan, muts op, de Michelinmannetjes waren er klaar voor! Tijd om te vertrekken naar ons avontuur!

Met een luid geblaf werden wij verwelkomd. Een ontelbare hoeveelheid husky honden wilde ons begroeten, maar werd wat beperkt door een ketting, riem of hek. Snel werd ons een slede toegewezen. De eerste slee na de gids, met een aantal snelle honden. Gedurende het seizoen deden deze honden mee met races, maar nu mochten zij 2 relatief lichte dames voorttrekken door het mooie sneeuwlandschap. Ze hadden er duidelijk zin in: jemig, wat ging dat hard! Nadine nam “het roer” en stuurde de slee behendig door de bochten van het heuvelachtige sneeuwlandschap. Waar we moesten afremmen, stond ze met haar volle gewicht op de rem, terwijl de 6 doldwaze honden maar niet van ophouden wisten. Fantastisch om zo door een adembenemend wit landschap te glijden, waarbij je niets anders hoorde dan het glijden van de slee over de sneeuw en het gehijg van de inspanning van de honden. Verbazingwekkend hoe de honden samen zo’n tempo konden maken en volledig één waren met de natuur. Genieten, niet bevriezen en vooral zoveel mogelijk om je heen kijken! Oh en foto’s maken natuurlijk, dat moment dat je handen dan uit de handschoenen moesten, nam Helen maar voor lief: je moet er iets voor over hebben.

Met die handen kwam het allemaal weer goed, de vingers werden boven een kampvuur weer tot leven gewekt. Een shotje lokale warme drank erbij, en ons lichaam kwam weer boven vriestemperatuur. Nog even wat honden knuffelen, een lekkere warme flats kwijl in je gezicht ontvangen en een paar fotoshoots met de hondjes later, gingen we voldaan richting huis.

Eén puntje uit onze wens pot is afgevinkt, een goed begin voor 2018.

Moge het een fantastisch jaar worden!

Helen en Nadine

Klik hier voor ons volgende avontuur!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s